Sophie van der Stap
Door

Sophie van der Stap

Terug naar overzicht

Sophie Schrijft: ‘Tim’

Dit is de enige ‘niet-snackable’ content op Wonderhood. Ontzettend mooie artikelen, maar je moet er wel even voor gaan zitten. Ik althans wel.

Een goed gesprek vind je niet aan iedere keukentafel. Er moet een mate van verbinding of bewondering zijn om de woorden van de ander tot je te willen nemen, maar er moet mijn inziens ook een mate van onenigheid zijn over waarom de ander doet wat ie doet – om het gesprek echt leuk te maken; die wringende – en lekkere – plek waar dat wat aan de andere kant van de tafel beweerd wordt zo onwerkelijk of onwetend klinkt maar desondanks aannemelijk doordat het door net die ene persoon uitgesproken wordt. Ik durf te denken dat dit wel voor iedereen geldt, of je nou debatteert om jezelf te horen spreken of de ander.

Deze gesprekken kom je weinig tegen omdat gesprekken met gelijkgestemden nou eenmaal minder weerstand oproepen, en ook simpelweg makkelijker te vinden zijn. Dat gesprekje met de buurman – je deelt de buurt al, grote kans dat je ook wat overtuigingen deelt. Etc. Maar dat gesprek als panthé- of ayaist met een gelovige van het woord, zij het de Bijbel, de Koran, de Thora of de Akasha kronieken, kom je niet op iedere straathoek tegen. Daarom praat ik zo graag met Tim. Tim is stukadoor, jonge vader van vijf kinderen in Volendam, luistert naar religieuze preken terwijl hij van kromme, bakstenen muren rechte, witte maakt en hij heeft allerlei weetjes over een elite die deze wereld in zijn greep zou houden. En hij zegt niet “zij weten”, maar “hun weten.” Op het kleine en zogenaamd progressieve stukje aarde waar ik mijn meeste stappen zet, beleef ik dit als een verademing. Tim legt verbindingen die alles in een heel ander daglicht zetten.

Wat Tim en ik gemeen hebben is dat we ons over heel veel aardse dingen geen zorgen maken. We beleven het leven allebei vanaf de zijlijn als iets wat ons niet echt raakt, we staan erbij en kijken ernaar, alsof niet het leven dat zich voor onze ogen – en in de huidige tijdsgeest – afspeelt het werkelijke leven is, maar de zijlijn zelf. Daarom maakt het ook niet uit dat hij de Bijbel leest en ik mijn informatie over sterrenstof uit een plant of uit de boeken van Richard Dawkins en Brian Greene haal. Onze blikken zijn gericht naar boven, het heelal in, en daar ontmoeten ze elkaar. Maar beneden aan de keukentafel wil het wel eens wringen tussen Tim en mij. Ik kan maar niet begrijpen waarom hij het woord van al lang geleden overleden mannen als waarheid opdrinkt. “Het is een ervaring,” zegt hij opeens. “Ik heb het ervaren zoals het er staat.”

Tja, daar kan ik niet aan krabben. En ik snap ’t eigenlijk ook wel. Het heeft iets met diezelfde – en bevrijdende – plek langs de zijlijn te maken waar een ayaist en een radicale volger van Jezus (Tim’s woorden) hand in hand het heelal in kunnen staren en daar dezelfde sterrenstof kunnen zien.